آرامگه مشتاقان

در تاریخ‌ حیات‌ سیاسی‌ هر ملتی‌ روزهای‌ پرشکوه‌، زیبا وشگفت‌انگیزی‌ وجود دارد که‌ به‌ دلیل‌ حوادثی‌ که‌ در آن‌ روزها اتفاق افتاده‌، عزت‌ و استقلال‌ و آزادی‌ مردم‌ را تضمین‌ کرده‌ است‌. از جمله روزهایی که در تاریخ ایران ماندگار شده‌اند، تاسوعا و عاشورا و اربعین حسینی سال‌ 57 است‌. 

 راهپيمايي عظيم عاشورا و اربعین حسيني در سال 1357 و شركت ميليوني مردم در اين راهپيمايي تعجب همه جهانيان را برانگيخت و آنان را به طور جدي‌تر با اهداف انقلاب اسلامي آشنا ساخت.

 راهپيمايي‌هاي محرم، كل مشروعيت سلطنت را موكدا زير سوال برد. درخواست‌هاي نهضت اسلامي، توسط شبكه مسجد، سريعا به سرتاسر كشور گسترش يافت و طيف وسيعي از ايرانيان ناراضي، از اين درخواست‌ها استقبال كردند ... افكار عمومي به طور كلي و كامل تغيير جهت داده بود. اينك براي اولين بار، بسياري از مردم، بيشتر عليه شاه بودند تا با شاه و تمايل به اظهار اين امر نيز داشتند.

 محرم سال 57 برای رژیم شاه یك كابوس وحشتناك بود. مردم در ضمن شعارهای خود خطاب به كسانی كه هنوز در حاشیه خیابان‌ها انقلاب را نظاره می‌كردند، می‌گفتند: "این نهضت حسینی تماشاچی ندارد" و این شعار بر خیل تظاهركنندگان می‌افزود. انقلاب در شب‌های محرم آن سال، حال و هوای معصومانه‌ای داشت.

 تاثير شديد اين امر بر قدرت دولت و نظام، به شدت مخرب بود ... جان مساله، سياسي بود. نيروهاي انقلابي، مطمئن از پيروزي، به نحوي انتظار پايان عمر رژيم را مي‌كشيدند و خواستار روي كار آمدن دولتي بودند كه آرزوها و آمال مردم را با مآل‌انديشي به مرحله اجرا درآورد.

 دهه‌ی‌ دوم‌ آذرماه‌ سال‌ 57 مصادف‌ با دهه‌ی‌ اول‌ ماه‌ محرم‌ بود. در این‌ ماه‌ می‌بایست‌ حتماً کاری‌ انجام‌ می‌شد و انقلاب‌ حرف‌ آخر رامی‌زد. از قبل‌ برنامه‌ریزی‌ شده‌ بود که‌ در روزهای‌ تاسوعا و عاشورا،راه‌پیمایی‌ صورت‌ گیرد. تقریباً همه‌ی‌ مردم‌ می‌دانستند که‌ رفراندوم‌ باشکوهی‌ در پیش‌ است‌.به‌ هر حال‌ هدف‌ این‌ بود که‌ با دست‌ زدن‌ به‌ اقدامی‌، جوّ خفقان‌ شکسته‌شود و در دوئل‌ سیاسی‌ شاه‌ و ملت‌، شاه‌ شکست‌ بخورد و برای‌ همیشه‌از دور خارج‌ گردد.